Οι γυναίκες μέσα μου.



Μια από τις νύχτες που έζησα, γέννησα ένα κορίτσι. Έτρεξα στην γιαγιά μου, κοιμόταν σ'έναν καναπέ από πέτρα στο σπίτι πάνω στο βουνό. Την ξύπνησα και της έδωσα το μωρό στην αγκαλιά.
Εκείνη, χαμογελώντας και χωρίς να πει τίποτα, έλυσε τα μαλλιά της και τύλιξε το κορίτσι μ'αυτά, να μην κρυώνει. Τότε ξεκίνησα να προχωρώ προς τα πίσω, εκεί που ήμουν. Στο άδειο κρεβατάκι βρήκα ακόμα ένα μωρό.Ήταν ένα αγόρι και τα χέρια του έλαμπαν και ανέβλυζε φως και υγεία. Μόλις το πήρα αγκαλιά το σώμα του ήταν σταθερό και ο όγκος του δεν είχε εκείνη την βρεφική αδυναμία,την άφεση,μα είχε την ολόδική του δύναμη. Παρατηρώντας αυτό, συνειδητοποίησα πως το κορίτσι δεν ήταν έτσι. Τα χέρια του ήταν παραμορφωμένα,με δυσμορφίες,ήταν ευάλωτο και εύθραυστο. Έτρεξα πίσω και για μια στιγμή σκεφτόμουν με τρόμο,μήπως θα ήταν καλύτερα να μην ζήσει.

Η ανδρική μας πλευρά και ό,τι εκείνη συμβολίζει, γεννιέται εξ' αρχής με δύναμη και φως, με μια υπεροχή που δεν αναζητά υποστήριξη, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο για να υπερισχύσει. Ο πραγματισμός, η λογική, το τετράγωνο και η σκέψη. Η θηλυκή μας φύση κληρονομείται από γενιά σε γενιά, ενοχική, παραμελημένη, δυσλειτουργική. Ξεχνάμε να αφουγκραζόμαστε το ένστικτο, το μεγαλύτερο δώρο που μας έδωσε η ζωική μας καταγωγή, θάβουμε τη δημιουργία σπάζοντας τα ίδια μας τα δάχτυλα, σταματάμε να ολοκληρωνόμαστε, να είμαστε ελέυθερες μέσα στο ίδιο μας το σώμα.

Οι γυναίκες πριν από μένα, κρύβαν τη θηλυκότητά τους κι εγώ κουβαλάω το βάρος μιας ενοχής, για το στήθος, τους μηρούς, το συναίσθημα, την απαλότητα. Μια ενοχή πως με κάθε ελεύθερη απόφαση πηγαίνουμε ενάντια σ' ένα ρόλο, ενάντια σε μια φύση.
Τώρα πια νομίζω, είναι επάνω μου, με δυνατούς προστάτες όλες τις γυναίκες μέσα μου, να τις γιατρέψω, να τις αναθρέψω περήφανες, καινούριες και για πρώτη φορά χωρίς ενοχές για εκείνη τη στοιχειωμένη σεξουαλικότητα που κρύβεται σε κάθε καμπύλη του σώματος.




εικόνα:Roberto Ferri