Γιάντες.




[...]
τα χέρια μου είναι πέτρινα
τα πόδια μου είναι ξύλινα
με τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά
δεν ξέρω πώς γίνηκε και με φωνάζουν μάνα

Θέλησα να σου γράψω για τις παλιές μας τις χαρές
όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα
χαρούμενα.

Να με θυμάσαι.

Μίλτος Σαχτούρης
εικόνα:Νικόλαος Γύζης - Γιάντες 1878


(γιάντες < τουρκική yâdes (< yadetmek : θυμίζω) < περσική ياد أست (yād ast, θυμάμαι) 1.παιχνίδι μνήμης, στο οποίο χάνει ο παίκτης που παίρνει στα χέρια του ένα αντικείμενο από ένα συμπαίκτη του, χωρίς να πεί τη φράση "το ξέρω" ή "το θυμάμαι".)

2 σχόλια:

Chimaera είπε...

ο Σαχτούρης είναι από τους αγαπημένους μου. δεν τον διαβάζω σαν Ποιητή, αλλά τον έχω πάντοτε στο μυαλό μου σαν τον αγαπημένο μου παππού που θα μου αφηγηθεί τις πιο όμορφες και ανθρώπινες ιστορίες, με ζεστή φωνή, και λέξεις που ξέρει πως θα κατανοήσω, "λαϊκές". χαίρομαι που σου φανερώθηκε.

Danae Laz είπε...

Τους τελευταίους μήνες,αναπολώ και λατρεύω αυτή την καθαρότητα των παλιών Ελλήνων,ρουφάω κάθε λέξη αυτής της γλώσσας με δίψα τεράστια.Ο Σαχτούρης και ο Αναγνωστάκης μου δίνουν ποτάμια ολόκληρα!