Ένα σπίτι που καίγεται.



Πρώτα έρχεται η απόγνωση που σε χτυπάει κατευθείαν στο στομάχι, γίνεσαι το παιδί που έβρισκε ασφάλεια στους τοίχους όταν το έξω γινόταν απειλητικό και ξαφνικά χάνεται ένα καταφύγιο. Γίνεσαι ο άνθρωπος της εποχής σου, σκέφτεσαι πόσα πολύτιμα υπάρχοντα χάνεις και που θα περάσεις τη νύχτα, πόση αξιοπρέπεια σου απομένει. Και ύστερα νιώθεις την ανημπορία σου, η φωτιά προσωποποιείται και συ την απεχθάνεσαι ακριβώς γιατί είναι πιο δυνατή από σένα.

Ίσως όμως αυτά να μην είναι τα χειρότερα.

Οι άνθρωποι καθορίζονται από τη μνήμη και κείνη χρειάζεται συνεχώς αντικείμενα στο χώρο, πραγματικά, ν'αντέχουν στο χρόνο, ν'αντέχουν στο βάρος που θα τους δώσει, τα κάνει δικά της και τους εναποθέτει νόημα-η μνήμη δεν αποδέχεται την ουδετερότητα ούτε και την έλλειψη αναγωγής.
Ένα σπίτι στοιβάζει έτσι ανεκτικά τόσες ιστορίες μέσα του και ίσως κάπου εκεί που κανείς αισθάνεται να γίνονται στάχτη όλα αυτά που τον έπλασαν, τον προστατευαν ή τον έπνιγαν τόσα χρόνια, ίσως κρυφά να νιώθει μια χαρά σ'αυτή την εικόνα. Τη χαρά να χάνεται κάθε σημείο αναφορικό όλων αυτών που κάποτε ήταν.


Δεν υπάρχουν σχόλια: