Επιτραπέζιο.

Κάπου εκεί που είχα νεύρα,πολλά νεύρα,πήρα ένα πινέλο και το φτηνό μου μελάνι και άρχισα να κάνω γραμμές,ξέροντας πως με ηρεμεί.Έπειτα ξεκίνησα να κάνω γραμμές ακαθόριστες και άσχημες,πάνω στο τραπέζι μου,απολαμβάνοντας μονάχα τη στιγμή που το χωρίς βερνίκι ξύλο απορροφούσε τη μελάνη και μύριζε τόσο χαρακτηριστικά,είχε κάτι από δάσος μετά τη βροχή.
Δυστυχώς όμως το αποτέλεσμα με τις μέρες με βάραινε,μου θύμιζε εκείνη την ημέρα που για τις μικρότητες των άλλων (ακόμη μια φορά) κατέστρεψα κάτι αισθητικά απλό και φυσικά όμορφο.
Έτσι είπα να το κάνω να μου θυμίζει ένα μικρό σχεδιάκι που έκανα παλιά,θα το ονομάσω το Επιτραπέζιο Τερατάκι μου και θα το βάλω να μου κλείνει το μάτι από την πάνω μεριά του γραφείου.
Αυτό λοιπόν έκανα σήμερα.


























*σημειώνω οτι λατρεύω το γέγονος πως σε κάθε σπίτι που μένω,υπάρχουν πάντα απρογραμμάτιστα τα υλικά που χρειάζεται κανείς για να υλοποιήσει αυθόρμητες ιδέες ένα μεσημέρι Κυριακής.

Δεν υπάρχουν σχόλια: