Παλιές φωτογραφίες.

Γιατί πάντα μας συγκινούσαν τόσο;

Είναι άραγε τα πρόσωπα που δεν θα δούμε ξανά ή οι άνθρωποι που δεν θα υπάρξουν ξανά, οι μυρωδιές τους που δεν θα μυρίσουμε, τα μάγουλα και χέρια που ξανά δε θα φιληθούν; 

Μήπως είναι η οικειότητα που νιώθουμε για όλα αυτά που κάποτε έφτιαξαν όλα αυτά που σήμερα είμαστε, τα ανθρώπινα πρόσωπα που αλλάζουν με τους καιρούς χαρακτηριστικά ή εκείνη η αθωωότητα με την οποία αντίκρυζαν τον φακό; Ή μήπως τελικά είναι η συνείδηση πως χάσαμε εκατοντάδες ευκαιρίες να γνωρίσουμε κάποιον, που γνώριζε το παρελθόν, όχι σαν αυτό που είναι, μα σαν παρόν;



(εικόνες από την Μικρασιατική καταστροφή, δυστυχώς οι φωτογράφοι άγνωστοι σε μένα)

Δεν υπάρχουν σχόλια: