(πρέπει να έρθεις.)

Ανάμεσα σε εκατοντάδες πρόσωπα που συναντά κανείς, είναι με τα μάτια που αναγνωρίζεις αυτούς που έχουν κάτι δικό σου. Είναι τα μάτια και από τα μάτια που φωνάζουν σε μια απειροελάχιστη στιγμή πως σε αφορούν, και στο καθρέφτισμα είναι που πλάθετε ιστορίες ο ένας για τον άλλον.

Έτσι έγινε το πρόσωπό σου ξεχωριστό, μαντεύω από μακριά τις λεπτομέρειες, τα φρύδια, τις γωνίες των χειλιών, τους κύκλους κάτω απ'τα μάτια και τα μαλλιά που ξεκινούν εδώ ή εκεί. Σιγά σιγά μαθαίνω τις κινήσεις σου. Το χαμόγελο, τη φωνή, την άρθρωση- δεν είσαι μονάχα μορφή, μα νόημα και έκφραση πια.
Έπειτα σε βλέπω στο χώρο, είσαι ολότητα, κινείσαι, ανοίγεις τα χέρια και αγκαλιάζεις, ο τρόπος που διαβάζεις, η θέση που παίρνεις για να έρθεις στην ηρεμία που χρειάζεται, να συγκεντρωθείς σε εσένα. Πάντα μου άρεσε να βλέπω πως διαβάζουν οι άλλοι, μα εσύ, εσύ είσαι κάτι ξεχωριστό. Το μέτωπό σου είναι ήρεμο και καθαρό, τόσο ήρεμο σα να περιμένει απλά ένα φιλί να το ταράξει ξανά.

Τώρα το μόνο που μένει είναι να μάθω τα βήματά σου. Πως ακούγεται όταν έρχεσαι.

(πρέπει να έρθεις.)





Δεν υπάρχουν σχόλια: