Ξέχασα.

Ο άνθρωπος, ον κοινωνικό και αιωνίως εξαρτημένο, που καθρεφτίζεται σε λάθος μάτια και σαν πηλός πλάθεται από κάθε χέρι που περνάει και φεύγει- τυχαίο ή και μη- και αφήνει γωνίες και καμπύλες και τρύπες. Ξεχνάμε όλα αυτά που είμαστε, περιτριγυρισμένοι μονάχα από αταίριαστους ανθρώπους και ωθούμενοι από την ανάγκη της προσαρμογής ή μάλλον της αφομοίωσης.

Τι περίεργο συναίσθημα, να μην προφέρεις ούτε το ίδιο σου το όνομα σωστά πια, να μη θυμάσαι τι έχεις καλό και αν ποτέ σε ρωτήσουν να μένεις με την πρώτη συλλαβή στα χείλη, αμήχανος.



Δεν υπάρχουν σχόλια: